Searching...
31 May 2010

Παλαιστίνη: ιστορία δίχως τέλος

Σήμερα είχα σκοπό να πισωγυρίσω. Για άλλη μια φορά. Να θυμηθώ πώς ήταν το Νειμποριό το 1978. Αλλά η επικαιρότητα μου άλλαξε τα σχέδια. Κι έπιασα να τριγυρνάω στους βρώμικους δρόμους της Χεβρώνα, στις πυκνοχτισμένες συνοικίες της Ζενίν, στις πολύβουες γειτονιές της Ραμάλα και στο πολύχρωμο αραβικό παζάρι της Ιερουσαλήμ.

Πέρασα πάλι απ' τα Ιραηλινά φυλάκια που υπάρχουν στις εισόδους των κατεχομένων εδαφών της Παλαιστίνης. Αντίκρυσα ξανά τους ένοπλους στρατιώτες να περιπολούν στους δρόμους. Τους εβραίους εποίκους να υψώνουν αλαζονικά τα φροντισμένα τους σπίτια σε συνοικίες διάσπαρτες στην παλαιστινιακή γη. Τους άντρες να συζητάνε μεγαλόφωνα χειρονομώντας και τις γυναίκες να περπατούν με το σώμα στητό, να κοντοστέκονται στα μαγαζιά και να παζαρεύουν ανελέητα με τους εμπόρους.
Διέσχυσα έναν χωματόδρομο και βρέθηκα μπροστά σ' ένα μισογκρεμισμένο σπίτι. Κι είδα τους ανθρώπους του να κάθονται αμίλητοι απέξω και να κοιτάζουν απελπισμένοι τα χαλάσματα. Η μάνα κρατούσε ένα παιδί στην αγκαλιά. Ήταν χτυπημένο και το μέτωπό του αιμορραγούσε...

Έπειτα πέταξα στη Βηθλεέμ, στην εκκλησία της Γέννησης και στις κατακόμβες που υπάρχουν εκεί, στη Ναζαρέτ στο ταπεινό υπόγειο του Ευαγγελισμού, σ' ένα μοναστήρι στην Τιβεριάδα (τη θάλασσα της Γαλιλαίας), στην Καπερναούμ που είναι εκεί κοντά, στο μοναστήρι του αγίου Γεράσιμου στην Ιεριχώ, στον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα. Έσκυψα εκεί κι έβρεξα ένα κομμάτι ρούχο καθαρό με το νερό που αναβλύζει. Δρόσισα λίγο το πρόσωπό μου που έκαιγε...
Κι είπα πως σίγουρα έχουμε κάνει ένα μεγάλο λάθος σ' αυτή τη γή. Παλαιστίνιος θα 'πρεπε να ήταν ο Χριστός...


Αυτό που ουσιαστικά νιώθω αυτή τη στιγμή είναι ένα μίγμα θλίψης και οργής.
Το μεσημέρι ζήτησε η Μελίνα, η μεγάλη μου κόρη, να της βάλω ένα βίντεο για την Παλαιστίνη και της υποσχέθηκα πως θα το κάνω.

Σκέφτομαι πως δε θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου με το μίσος στην καρδιά τους. Το μίσος υποσκελίζει την αγάπη για τη ζωή. Άρα υποσκάπτει την ίδια τη ζωή.

ΑΛΛΑ

Η Μελίνα έχει δικαίωμα να ξέρει τι συμβαίνει στην πατρίδα του πατέρα της.
Έχει δικαίωμα να γνωρίζει την δεύτερη δική της πατρίδα.
Και θέλω να μάθει να τις αγαπάει και τις δυο.
Γιατί η Μελίνα και οι αδελφές της δεν είναι μόνο ελληνίδες, είναι ΚΑΙ παλαιστίνιες.

Και πρέπει να ξέρουν πως

...Το 1947 οι Ισραηλινοί πήραν με τη βία τη γη της Παλαιστίνης...
...γεγονός που ήταν προαποφασισμένο αφού...
...το 1917 ο Μπάλφουρ, Υπουργός εξωτερικών της Μ. Βρετανίας, δηλώνει ότι αποδέχεται την ίδρυση εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη ενώ...
...το 1920 η Παλαιστίνη, μετά από απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών, τίθεται υπό Βρετανική εντολή...
...το 1936-1939 ξεσπά παλαιστινιακή εξέγερση εναντίον των Βρετανών και των Εβραίων Σιωνιστών...
...το Νοέμβριο του 1947, το αρχικό σχέδιο για την διχοτόμηση της Παλαιστίνης, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, υιοθετήθηκε από την Γενική συνέλευση του ΟΗΕ με το ψήφισμα 181. Το ψήφισμα έδιδε το 56.47% της Παλαιστίνης στους Εβραίους...
...το 1948 λήγει η Βρετανική εντολή και το Ισραήλ ανακυρήσσεται ανεξάρτητο. Με το τέλος του πρώτου αραβοϊσραηλινός πόλεμος, γίνεται η πρώτη μαζική έξοδος προσφύγων από την Παλαιστίνη και άρχεται το παλαιστινιακό προσφυγικό πρόβλημα...
...το 1964 δημιουργείται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ)...
...που το 1970, μετά τον Μαύρο Σεπτέμβρη, οδηγείται στην εκδίωξη της από την Ιορδανία...
...ενώ το 1974 απόφαση του ΟΗΕ αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης στους Παλαιστινίους...
...και σε πείσμα όλων το 1980 προσαρτώνται τα Ιεροσόλυμα από το Ισραήλ...
...το 1981 ξεσπούν συγκρούσεις Ισραηλινών με τους Παλαιστινίους στα Λιβανικά σύνορα...
...και το 1982 το Ισραήλ εισβάλλει στο Λίβανο και η ΟΑΠ αποχωρεί από τη Βηρυτό...
...το Σεπτέμβριο του 1982 γίνεται μια άνευ προηγουμένου σφαγή αθώων γυναικοπαίδων, νέων και ηλικιωμένων ανδρών, στους προσφυγικούς παλαιστινιακούς καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα, στον Λίβανο από τους χριστιανούς αντάρτες Μαρόνι, υπό τα βλέμματα του Ισραηλινού στρατού. Η διεθνής κοινότητα αντέδρασε άμεσα μόλις πληροφορήθηκε τη σφαγή, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να διατάξει έρευνα, κατά την οποία ένοχος βρέθηκε ο Σαρόν, ο οποίος, όχι μόνο εκδιώχθηκε από τη θέση του, αλλά και του απαγορεύτηκε να συμμετάσχει οπουδήποτε στην κυβέρνηση - τότε...
 ...το 1987 εκρήγνυται η Παλαιστινιακή εξέγερση στα κατεχόμενα εδάφη (Ιντιφάντα) με τους Ισραηλινούς να κρατούν σκληρή στάση κατά αμάχων Παλαιστινίων...
...κι ενώ το 1993 γίνεται η συμφωνία του Όσλο (Διακύρηξη των Αρχών) μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και λαμβάνει χώρα αμοιβαία αναγνώριση Ισραήλ και ΟΑΠ...
...1994: Ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας...
...δολοφονείται το 1995 ο ισραηλινός πρωθυπουργός Ισχάκ Ραμπίν από Ισραηλινό εξτρεμιστή και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Σιμόν Πέρεζ...
...κι όταν το 1996 ο ηγέτης του Λικούντ Βενιαμίν Νετανιάχου κερδίζει τις εκλογές, σκληραίνει η στάση του Ισραήλ στην ειρηνευτική διαδικασία...
...φτάνοντας στο 1997, η συμφωνία της Χεβρώνας παραχωρεί περισσότερη αυτονομίας στους Παλαιστινίους...
...Το 2000 τα ισραηλινά στρατεύματα αποχωρούν από το Νότιο Λίβανο μετά από 18 χρόνια κατοχής...
...Επανέναρξη συνομιλιών μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων στο Camp David για το τελικό καθεστώς των Παλαιστινιακών περιοχών. Οι συνομιλίες καταλήγουν σε αδιέξοδο με αποτέλεσμα την έκρηξη νέας Παλαιστινιακής εξέγερσης που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Μπαράκ και στην προκήρυξη πρόωρων πρωθυπουργικών εκλογών...
...το 2001 την πρωθυπουργία της χώρας αναλαμβάνει ο σκληροπυρηνικός Αριέλ Σαρόν. Ο ενορχηστροτής δηλαδή της σφαγής στη Σάμπρα και τη Σατίλα, ο ίδιος στον οποίο είχε απαγορευτεί η ανάληψη οποιουδήποτε είδους διακυβέρνησης ή εξουσίας...
...η στάση του οποίου οδηγεί σε εμπόλεμη κατάσταση (δεύτερη Ιντιφάντα), με τις αλλεπάλληλες συγκρούσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων στη Μεση Ανατολή να βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι και δεκάδες Ισραηλινοί χάνουν τη ζωή τους στις συμπλοκές...
...από το σημείο εκείνο και μετά, ξεσπούν συνεχείς ταραχές...
...βομβαρδισμοί από αέρος που ισοπεδώνουν μεγάλες περιοχές στη Ζενίν, τη Ραμάλα, τη Χεβρώνα, τη Γάζα...
...το 2007 ολοκληρώνονται 450 χλμ. του τείχους που περιτριγυρίζει τη Γάζα...
...κάνοντας την πόλη αυτή τη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου...
...ενώ ο εποικισμός των κατεχόμενων περιοχών συνεχίζεται...
...και το 2010 η Παλαιστίνη χαραγμένη από ένα δίκτυο δρόμων, τειχών, καναλιών, μοιάζει με σουρωτήρι...
...κι οι κάτοικοί της ζουν απομονωμένοι σε μικρά γκέτο...
...με τις ελπίδες τους για ελευθερία και ανεξαρτησία να εξανεμίζονται...
...τη διεθνή κοινότητα να κλείνει τα μάτια...
...τον αγώνα τους για απελευθέρωση να βαφτίζεται "τρομοκρατία"...
...την ανθρωπιστική βοήθεια να μη φτάνει ποτέ...
Share This To :

0 σχόλια:

Post a Comment

 
Back to top!